BİRBİRİNİZE BENZEYEN DELİLERİN SORULARINA YANIT / Şiir

BİRBİRİNİZE BENZEYEN DELİLERİN SORULARINA YANIT

Beni çağıranı görmedim diyorsun

Çağıran bir ses yok

İçinde konuşan sensin

Ben dediğin, korkunun karanlık gölgesi

Kelimeler doğuyor ama hemen ölüyor diyorsun

Hiçliğin sonrası yok ki

Son dediğin suskunluğun

Ya da bileklerini keserek intihar etmen

Keşke dudaklarımdan çıkan zehir olsaydı diyorsun

Elbette bu bir itiraf olmalı senin için

Taştan bir kalbin olsaydı meydan okurdun

Unutma, yeterince zaman geçerse taş da çürür

Geceye düştü aydınlık, kimse bakmadı diyorsun

Gözler karanlığa alıştı çünkü

Ama anahtar soru şu, sen doğruyu taşıyacak kadar güçlü müsün

Çünkü doğru, zayıfın elinden kolayca kayıp gider

Kapılar var hiçbir yere açılmıyor diyorsun

Demek ki sadece bekleyiş içindesin

Çünkü en çok sen susuyorsun

Kötülük dışarıda değil, içinde büyüyen zehirli bir çiçek

Sokak köşelerinde uyudum diyorsun

Işık yok

Belki kan lekesi de gördün rüyanda

Çünkü saklanarak zamanla kendini tükettin

Bu son kurtuluş savaşımızdı diyorsun

Ama kimse savaşmıyor gördüğün gibi, sen de dâhil

Soğuktan değil utançtan kızarmalı yüzün

Çünkü savaşmak, cesaret ister

Kaos katledilmeli diyorsun

Kaos, çoğumuzun istemediği yalnızlık

Ağlamak bahane, boşuna uğraşma

Çünkü ağlamak, güçsüzlüğün en kolay seçimi

Bundan sonra beni kim çağırdı diye sorma

Kimse çağırmadı seni

O ses hâlâ içinde

Çünkü sen kaderine karşı çıkamayan bir delisin

Tuhaf, hangi sütunda öldüğünü nasıl unuttum ben

Hasan Çelikkol