UYANIŞIN BİRİNCİ ŞARTINI UNUTAN DELİLER İÇİN BALAD / Şiir

UYANIŞIN BİRİNCİ ŞARTINI UNUTAN DELİLER İÇİN BALAD

Siz hâlâ görmezden gelin kapı eşiklerine sinmiş kanı

Çığlığı geceye sararken bir kadının

Morgun kapısına kazınmış adını

Kırmızı kurdeleli kefenler giydirin kız çocuklarına

Oyuncaklarını duvaklarının altına saklayın

Kopardığınız hayatlar için hâlâ kaderleri diye kabul edin

Siz hâlâ adaletin var olduğuna inanın güçlülerin dünyasında

Yüzünüzde sahte bir gülümseme

Eriyip yok olurken hâlâ kanun var deyin

Açlığın adını anmayın hiç

Hafife alın insanlığın önündeki uçurumu

Kişiliksiz bir rüyada uyuyun hiç uyanmadan

Siz hâlâ düşünmeyi yasaklayanlara alkış tutun

İçi boş ödüller dağıtın okul sıralarında

Yarım kalmış cümlelerle büyüsün gençler

Görmek istemeyin ruhsatsız serserileriŞaraba bulanmış her yer

Anahtarı olmayan kaldırımlarda korka korka yürüyün

Gerçeklerden söz etmeyin hâlâ

Müebbet mahkûmiyet verilsin, daha zayıf, daha yoksul

Kendi hapishanenizde yaşayın tek başınıza

Siz hâlâ nefret edin şiir okuyanlardanSabahı mümkün kılan şairleri sevmeyin

Tuz, toz ve çamur kokan iklimde olmak isteyin

Zehirden atıklarla, dikey bir çizginin en üstünde var sayın kendinizi

Soğuktan uyuşmuş yüzünüze söylenen her yalana inanın

Duvarlar örün kendi cehenneminizde kalmak için

Robenson’un hayali adasında keyfinize bakın

Hüzünlü ağaçların altında uyuyun istediğiniz kadar

Unutun uyanışın birinci şartını

Korkun adı bilinmeyen kuşların başkaldırışındanÖyle ya - size ne gökyüzünün kararmış olması

Alnınızda suçluluk damgası - ne gam

Nasılsa bir gölgesiniz bu dünyada

Kabul edin artık, siz aklınızdan sürgün edilmiş bir delisiniz

HASAN ÇELİKKOL