YALNIZLIK SONSUZ BİR UYKU / Şiir

YALNIZLIK SONSUZ BİR UYKU

Rüyanın içinde rüyaya uyandım

Bir kalabalığın ortasındayım, ıssız, sessiz, ruhsuz

Yanımda bir adam, yüzü çok tanıdık

Nedense hiç konuşmadık, o an bir çocuğun ağladığını duydum

Hepimiz birbirimizden habersiz yaşıyoruz

Tarifi olmayan çaresizlik bu

Ben de içindeyim elbette, ben de başkalarının acısına bakmayı unutmuşum

Çünkü en yakınlarımı öldürdüm bu kentte, kimse de fark etmedi

Kapıları kapıyorum akşamları, renkli ekranı açıyorum

İçimde şehir, pek çok çocuk ağlamasına bakıyorum

Aslında eksik bir hayat

Kalpleri yutan aylak kertenkeleler var etrafımızda

Eksik kalmamızın sebebi de bu

Kimse varlığımızdan haberdar değil

Yokuz baş eğdiren sessizliğin ortasında

Köşelerde kimse konuşmak için toplanmıyor artık

Oralarda suskun

Bir posta kutusunda hiçliğe yazılmış mektuplar duruyor

O mektuplar benim mi diyemiyorum postacıya

Zaten postacı yok ortada

O eski sesler de yok, sesler şimdi başka birinin belleğinde

Biz mi değiştik yoksa kurduğumuz hayaller mi

Hâlâ aynı adreste olup olmadığını bile bilmiyorum sevgilimin mesela

Aslında her gün, her saat kalabalığın içinde

O da yalnız olmalı benim gibi

Büyüsü bozuldu sokakların

Parke taşlı kaldırımlardaki seksek oyunlarının büyüsü bozuldu

Kapı komşularımızın sesleri de duyulmuyor

Sonsuz bir uykudayız, zaten yalnızlık sonsuz bir uyku

Bu yüzden her sabah rüyanın içindeki rüyada uyanıyoruz

Yorgunuz uyandığımızda

İçe gömüyoruz yaşadığımız kenti

Eskiden bütün kedileri severdik sokaklardaki

Sonra bir büyük günah işledik

Yalnızlıkla tanıştık

Bu yüzden kervanlar masal taşımıyor şimdi, doğudan batıya

Acıklı biten masalların kahramanlarıyız yaşadığımız bu kentte

Hasan Çelikkol