KÜL OLMUŞ GÖZLERLE BAKMAK NE DEMEK BİR DE BENDEN DİNLEYİN / Şiir

 

KÜL OLMUŞ GÖZLERLE BAKMAK NE DEMEK

BİR DE BENDEN DİNLEYİN

Herkes gibi ben de gözü kapalı doğdum

Zihnim boştu, ne cisim ne kelime

Günler ve geceler geçti, nehirler döküldü yüzüme

Sonrası kalp krizi

Annemin karnında kaldığım süre rüyaydı

Çocukluğum en büyük yara

Ablam toprağın altında, babam mahkûm

Her gün eksilerek büyüdüm

Adsız bir türün doğmasına tanık

Resmedilmeyen rüyalar devri başladı

Başımızın üstünde kayan yıldızlar

Kendime dönüştüm gelecekteki

Tekrarlanan kelimeler kaybolup gitti

Saatler süren gözetim uykusunda

Hangi masalda okudum kim bilir

Üçüncü türden düşünceler aradım kayıp kıtalarda

Bir hücre kiraladım beynimde

Çıkmaz sokaklarda kimsenin okumadığı kitaplarla

Doğru yoktu, ezberlediğim isimleri unuttum

Beş duyuma kapandı zihnim

Böylelikle sürgün hayat başladı

Suç ortağımı ölüme terk ettim

Bedenim eridi, yok oldu

Saklı cennetin sümbülünü unutup bir noktaya döndüm

Tanrı elini uzattığından bakire olsa da İsa’yı doğurmuştu Meryem

Zihinsel felç geçirdim kimse yardım etmedi bana

Ruhumda kara bir delik

Harakiri yaptım kendime

Sirenlerin şarkısını duyduğumda akıl hastanesindeydim

Sayısız doktorlar ne olduğunu söyleyemedi

Teşhis çok basitti aslında, zihne hapsedilmiş delilik

Ve tedavim için başka bedene naklim gerekti

Kimse zihin felcinin kalbe zarar verdiğini düşünmedi

Zihinsel felç sevilmeme hastalığı demek

Havada esrar var, uyuşmaya başladı bedenim

Bir yanım bilinmeyen acıda, en iyisi ben öleyim

İşte kül olmuş gözlerle ben

Lütfen anneme öldüğümü söylemeyin

Hasan Çelikkol