SAKIN KALKMA LAZARUS / Şiir

SAKIN KALKMA LAZARUS

Böyle bir günün öğle sonrasıydı

Öldürüldüğüm gün, gölgelerin üstünde uyuyordum

Hiç kimse yüzünü gördüm demedi katilimin

Boşluğa açıldı karanlık, düşerken yere anladım

Sonra, bir gün bekletip Lazarus’un yanına gömdüler beni

Katlimin ikinci günüydü

İnceden bir yağmur yağdı mor zamanların üstüne

Tam da o an baktım

Baktım da gördüm yüzünü

Gördüm de anladım duyguların yarattığı ikilemi

İçinden çıkamadığı hüzün resme dökülmüştü sanki

Dirilmeyi bekliyordu Lazarus

Taş mezarın altında geniş zamanlar kadar büyük gözleri

Sakın kalkma dedim

Sakın kalkma pişman olursun

Çünkü yerin üstü yerin altından daha karanlık

Hasan Çelikkol